Uit het proces-verbaal van de zitting van de rechtbank leidt het Hof af dat het compromis daar uitgebreid is besproken en dat de gemachtigde van de antiquair ruimschoots de tijd heeft gehad om zich een beeld te vormen van de inhoud en de (financiële) gevolgen ervan. Hij is toen akkoord gegaan. Als hij daarbij al gedwaald heeft, dan nog had de andere partij, de Belastingdienst, niet hoeven twijfelen aan zijn intenties. Een beroep op dwaling faalt en de antiquair is wel degelijk aan het compromis gebonden.